Gevoelsherinneringen

Het geritsel van blaadjes en het geluid van vogels, ver weg een zacht gedreun van een grasmaaier en dichterbij het blije geklets van mijn twee dochters. Ik hing in mijn hangmat en keek naar boven, naar de strak blauwe lucht. Dichterbij stond nog een boom met rode bessen erin. Daar was ik vanochtend in geklommen om een touw aan vast te maken. Onze camping zat bovenop de berg, 7 km zandweg verwijderd van de dichtsbijzijnde geasfalteerde weg. Die bracht je naar een gat in de weg de ene kant op, of een nog kleiner gat de andere kant op, langs prachtige rotsen, glinsterende meren en kleine strandjes. Op één van die strandjes hadden we de dag ervoor gezeten. Na alle kou en regen eindelijk een paar uur met badkleding in de zon. 

 

Noorwegen is een prachtig land maar we hadden wel pech gehad met het weer. De zon had zich pas de laatste week echt laten zien en nu was het alweer tijd om naar huis te gaan. Ik had al de hele dag ingepakt want de volgende dag gingen we vroeg weg. De grote De Waard tent zat alvast weer in de auto en wij met zijn vieren gingen een nachtje in de kleine trekkerstent. Maar nu had ik even vrij, vrij van dingen doen, vrij van letten op de kinderen, vrij van bewegen en nadenken. Alleen ik, de boom en mijn hangmat.

 



Dit is geen zwart wit foto.

Noorwegen had heel veel herinneringen opgewekt van een thuis van lang geleden. Geen concrete herinneringen maar gevoelsherinneringen. Ken je dat? Een blije herkenning van iets wat je lang geleden al vergeten was. Zo ook in mijn hangmat. Het niks geluid, alleen natuur en misschien een naaste tuinierende buurman of spelend buurkind. Mijn gevoel miste één ding: een af en toe voorbijkomende auto. Die waren hier bijna niet, en zo wel dan reden ze te langzaam en te gedempt op de zandweg om ze goed te horen. Hier hoorde je af en toe het geklingel van koeienbellen, dat paste er niet echt bij. Toch was het herkenning, een vrolijke gevoelsherinnering. Ik werd er ontzettend gelukkig van.

Ik probeerde het gevoel ergens te plaatsen. Waar kwam dit vandaan? Vast niet uit Nederland. Daar was het nergens zo stil. Het kwam van ergens waar ik een tijd op een stoel zat, dat vaker had gedaan, en waar ik even alleen kon zitten. Canada misschien? Nee toch niet. Dat was in de winter, daar zat ik echt niet voor de lol buiten en er was ook geen blaadje aan de boom. Een vakantie dan? Palm Springs Florida kwam even naar boven. Daar was bijna niemand dus stil moet het wel geweest zijn maar het zat aan water en dat hoorde niet in deze herinnering. Eigenlijk kan het alleen maar onze achtertuin in de Verenigde Staten zijn. Een plek waar ik met veel plezier aan terug denk maar helaas weinig concreets nog van weet. Daarvoor was ik te jong. Tussen 7 en 11 jaar onthoud je al veel maar ik denk dat je nog zo in het nu leeft dat het allemaal bijzonder is en je kan niet alles onthouden. 

Op weg naar huis gingen we langs mijn ouders. Zij hebben een geweldig grote zolder waar we onze campingspullen mogen bewaren, bij gebrek aan eigen ruimte. Mijn ouders beaamde dat deze herinnering wel past bij ons huis in de VS. Toch weet ik het nog steeds niet helemaal zeker.

.

 

Go with the flow

Vlak na de vakantie ben ik lid geworden van FLOW magazine. Ik had het vakantieboek mee en was compleet verkocht aan het "tijdschrift zonder haast. Over klein geluk, andere keuzes en simpeler leven." De eerste viel een week na thuiskomst op de mat en gaf gelijk een term aan mijn "gevoelsherinnering". Het heet het Proust-fenomeen. Het is een herinnering die wordt opgeroepen door een zintuigelijke waarneming. Het blijkt ook dat dit vaak jeugdherinneringen zijn omdat een kind een beter ontwikkelde perceptueel geheugen heeft, gevoelsgeheugen dus. 

 

 

Dit maakt mij, denk ik, ook zo uitzonderlijk blij met mijn nieuwste kastje in huis. Het is geweldig handig weliswaar maar ook oud en intens gebruikt. Toch wordt ik er nog blijer van dat dat ik had verwacht door het gevoel wat het oproept, de geur (vieze vieze vliegtuiggeur, ik kan m nu nog zo oproepen) en de herinneringen die daarbij horen. De lange vluchten op weg naar weer iets leuks die onderbroken werden door dat karretje. Het eten in rekjes in de kar en drinken er bovenop. Would you like some peanuts? Of later, pretzels? En als je echt geluk had ijs. En soms als we over onze verlegenheid waren, konden we via de dame achter dat karretje in de cockpit kijken. Het is jammer dat mijn kinderen dat nooit zo zullen mee maken. Cockpit kijken mag niet meer en je mag blij zijn als je nog iets krijgt in het vliegtuig...

 

Maar nu kan ik het zelf doen, thuis. Dan geven we het karretje een plekje in huis waar oude en nieuwe herinneringen dan gaan kruisen. Maar dat is niet zo erg. Ik denk dat de oude niet zullen verdwijnen, hooguit veel worden verteld en gedeeld. Een gespreksonderwerp voor bezoek. En misschien rijd ik het eten en drinken wel een keer naar de tafel. Gewoon voor de lol. Chicken or Pasta? 

Dora voor Nickolodeon

De schone was houdt mijn grote leesstoel in beslag, de droger zit ook nog vol en de wasmachine is net klaar, het kinderspeelgoed dwarrelt nog door de kamer, mijn engelse cv moet nog afgemaakt en ik wilde beginnen aan een sollicitatiebrief vandaag. Helaas lig ik op de bank met knallende koppijn vermoedelijk veroorzaakt door iets dat verkeerd schiet in mijn nek na langdurig tillen van een zware rugzak, een extra tas en af en toe een peuter. Gelukkig kwam er ook een leuk momentje bij. De Senior Producer van Nickelodeon Australie (ik heb gegoogled, het is echt zo) had een mailtje gestuurd of ze mijn Dora-cake mogen gebruiken in een reclamespotje voor hun Parenting Blog. Dat is natuurlijk heel leuk maar antwoorden met alleen ja leek mij wat nutteloos. Natuurlijk mogen ze mijn foto gebruiken, mits ze daar erkenning voor geven. Een linkje, een naam ergens, iets waar uit blijkt dat het van mij is. Doen ze dat niet, nou ja, dan niet. Het is een hele leuke cake, te leuk om niet te delen 😉

Floor is nu al 6,5!

Emotionele rollercoasters

Volgens Lotte sneeuwt en regent het, en volgens mij heeft ze gelijk. Het is een beetje gek weer buiten maar de zon komt alweer door. Dit doet mij denken aan Canada waar ik drie geweldige maanden heb mogen vertoeven alweer bijna 5 jaar geleden! De weersvoorspelling voor Edmonton staat nog altijd op mijn iPad. Om jaloers op te zijn! Wouter vroeg gisteren nog "Waarom verhuizen we niet daarheen?". De weersvoorspelling in de provincie Alberta mag in deze tijd van het jaar koud zijn, op moment rond 2 graden, maar daarnaast is het ook vol zon. Ik vond het heerlijk daar. Veel sneeuw, ontzettend koud (ik zat er van januari tot maart) maar zonnig. Wat een contrast met Nederland. Vaak niet zo heel koud, weinig tot geen sneeuw en grijs met vooral veel regen. Het is jammer dat ons fijne landje niet op een betere plek zit op de planeet, qua weer. Ik ben al lang blij dat onze huiskamer grote ramen heeft en op de zuidkant zit, en dat de feestdagen eraan zitten te komen. Dat maakt het donkere weer dan wel weer gezellig.

Lotte mocht kiezen hoe hij eruit kwam te zien :) 

Met alle kindjes uit mijn nabije familie hebben we de intocht gekeken op tv. De dag erna zijn we met zijn viertjes naar de intocht van Sint in Amsterdam geweest. Daar stonden, wegens het slechte weer, niet zoveel kindjes en de pepernoten werden dan ook met handenvol uitgedeeld. Koud, nat maar gezellig. Na meer dan een uur wachten kwam Sinterklaas. Helaas had die geen oog voor de kinderen in het straatje waar we stonden. Een keer knipperen en hij was voorbij. Lotte was wel een beetje teleurgesteld maar al die pepernoten en de rest van de pietenstoet (vooral die op grote friese paarden) maakten dat al snel goed.
Sindsdien hebben we al 2 keer schoenen gezet met hunnebedsteen natuurlijk (zie voor uitleg het Sinterklaasjournaal) en nu heeft Lotte gister nog op school haar schoentje mogen zetten. De juf vertelde nog al giebelend dat die kinderen dat meteen vergaten en dan heel verrast waren als ze maandag op school opeens iets in een schoentje hadden. Nou dat zal wel, maar mijn kind was vanochtend ontzettend boos en verdrietig. We moesten haar vertellen dat de school dicht was en dat ze toch echt niet in haar schoen kon gaan kijken. Wat een emotionele rollercoaster is dit feest!

Lotte heeft trouwens de kunst van het blazen door haar lippen om een paardengeluid te maken, geperfectioneerd. Om gek van te worden! Elke 10 seconden is het alsof er een paard in de woonkamer staat.

Fijn weekend!

Food fotografie cursus

Ooit heb ik mij aangemeld bij thuisafgehaald.nl als kok. Super leuke site waar je voor kostprijs eten kan kopen wat iemand anders over heeft, of speciaal voor jou heeft gekookt. Ik heb lang geleden op deze manier een paar taartjes verkocht maar ben het daarna weer een beetje vergeten. Af en toe krijg ik emails over activiteiten in de buurt speciaal voor thuisafgehaald koks. Meestal heb ik hier geen zin in. Ik hoef niet met tal van vreemden tapas te eten op een zaterdagmiddag. Vorige week kwam echter een aanbieding voor een kleine fotografie cursus in het maken van fatsoenlijke fotos van eten. Het werd gegeven door een echte kok en food fotograaf en kostte maar 15€. Die kans heb ik gegrepen want als er één ding is wat ik storend vind aan mijn eigen blog dan is het wel de fotos! 

Vandaag dus lekker een paar uurtjes in de 'college' banken gezeten met nog een leuk practicum erbij. De fotograaf begon met de mededeling dat food fotografie de moeilijkste vorm van fotografie is. Lastige start maar hij had gelukkig heel wat practische tips om toch een leuke foto te maken. 

Gelukkig had ik een ipad mee om nog even deze slechte foto mee te maken. 

Hoewel ik binnenkwam met het idee te willen leren goeie fotos te maken met mijn smartphone, liep ik eruit met de weet dat dat toch echt niet ging lukken en dat mijn spiegelreflex veel beter dienst doet. Helaas duurt het langer de foto op mijn blog te krijgen want ik moet ze dan eerst van mijn camera op mijn pc zetten. Ik had zelf een paar pannenkoeken gebakken voor de gelegenheid, omdat ik werkelijk niet kon bedenken hoe ik daar een mooie foto van kon maken. Volgende week zal ik het resultaat laten zien. Hopelijk gaat de kwaliteit van de fotos nu snel omhoog! Stay tuned ;)

Geen zin om te koken, kijk eens op thuisafgehaald.nl. Je krijgt heerlijk eten, het kost niet meer dan die ongezonde supermarkt pizza en je spreekt nog eens iemand uit je buurt!

Ps ik denk dat ik weer een opleiding ga volgen, heerlijk om weer even in de klas te mogen zitten!

Vage klachten door Nijeboer genen of candida?

Acht kilo in zeven maanden! Eraf dan wel, dat begrijp je. Dat krijg je met een baby, een peuter en een beter eetpatroon. Volgens mij is het niet het gevolg van weinig slaap en dat heb ik zeker op het moment. Een van de verschillende redenen waarom mijn bloggervakantie zo lang heeft geduurd. Op moment is mijn peutertje met papa op stap dus dat geeft mij net iets meer tijd, ook al verdwijnt de baby zojuist de keuken in en moet ik haar toch eventjes gaan ophalen.....

O gelukkig, ze zat alleen maar met haar hoofd in de wasmachine....

Ze is door water gekropen mocht je je afvragen of ik mijn kind met een lekkende luier laat rond kruipen ;)

Wat een beweeglijk typetje is het toch! Staat mij helemaal niet zo bij van de eerste.

Terugkomend op eten (O wacht, baby probeert iets van het balkon te gooien). Ik zat er laatst over te denken, hoe lang ik al bezig ben met anders leven en wat er allemaal veranderd is. Mocht je compleet niet geinteresseerd zijn in dit lange verhaal dan kan je ook doorskippen naar het eind.

Begin 2010 deed ik een onderzoekje in Drenthe naar ecologische waarden, wat men er toe beweegd een milieubewuste keus te maken. Ik ben toen bij veel verschillende mensen over de vloer geweest maar één man heeft mij op andere gedachte gebracht. Hij woonde in de buurt van een mega varkensstal en vertelde dat die biggen maar twee keer in hun leven zonlicht zien. Als ze er in gaan en als ze eruit komen. Nooit buiten, geen beweging, geeneens natuurlijk licht. Ik dacht toen, dat kan toch nooit gezond vlees zijn dan?? Sindsdien eet ik alleen nog biologisch of scharrelvlees en niet meer zoveel. We zijn toen flexitariërs geworden zoals dat tegenwoordig heet. (Tja ik doe de boodschappen en kook het eten dus hubby moest er ook aan geloven ;)

Begin 2011 ging ik naar Canada. Onderzoek doen naar oude Nederlandse migranten en de invloed van nieuwe media (internet, social media ed) op het contact met Nederland. Hiervoor was ik drie maanden bij de Nederlandse club in Edmonton te vinden tussen veelal 65+. (Ja het was heeeel leuk!) Daar leerde ik over chemische zoetstoffen (zoals aspartaam) en smaakversterkers. Eén mevrouw was heel erg allergisch en vertelde hoe vaak deze stoffen in voedsel verwerkt zitten, wat het met haar deed en waarom je dat niet moet eten. De chemische zoetstoffen niet omdat heel veel mensen er last van hebben en dat toch echt geen goede eigenschap is bij een chemische stof. De smaakversterkers worden gebruikt om het product minder duur te maken. Ze stoppen er minder in waardoor het niet meer zo lekker smaakt, maar dat krik je dan met een chemische goetje op. Joepie. Niet meer voor mij dus.

O wacht, baby eet iets van het balkon op.... ik geloof de afbladerende verf...

In 2012 werd mijn eerste dochter geboren. Dan ga je ook opeens veel beter nadenken. Geen speelgoed met geluid, geen grote dingen want we woonden (en wonen nog steeds) zo klein en liefst hout of stof, want we hadden net gelezen over het schadelijke plastic dat tegenwoordig in speelgoed zit verwerkt. Ik ken de plasticcodes nu al jaren uit mijn hoofd. De kleurstoffen waarbij staat dat ze een negatieve invloed op je kind leek ons, bewezen of niet, iets om te mijden. En de geraffineerde suikers moesten er natuurlijk ook uit dus we gingen anders eten en vooral anders snoepen. Andere soorten blogposts, met suikervrije koekjes en babytaart.

In 2014 kwam mijn tweede dochter en we hadden net een documentaire over schadelijke stoffen voor babys die via de moeder worden door gegeven. Ook wel, de hormoonverstorende stoffen. In Denemarken zijn veel van deze stoffen verboden in producten voor kinderen. In Nederland vinden ze dat er te weinig bewijs is. Schijnbaar wachten ze liever op de eerste ziektegevallen voordat ze actie ondernemen. Ik was toen al bezig met alle chemicalien uit huis te halen maar we hebben nu nog maar 1 chemisch product. Deodorant. Omdat ik nog niet helemaal weet hoe het anders moet. Verder is alles natuurlijk.

Mocht je je ooit afvragen wie ik ben, kijk maar in de supermarkt, drogist of speelgoedzaak (mits je weet dat ik in die winkel ben natuurlijk) en ik ben die dame die elke verpakking omdraait om de ingredienten te lezen, of de plasticcodes te zoeken en de Made in...

De laatste jaren is het alleen maar verder gegaan. Mijn moeder's battle voor goede gezondheid heeft geleid tot minder gluten en zicht op waar je wel niet allemaal allergisch voor kan zijn. Door haar heb ik geleerd anders na te denken over eten en meer te richten op eten dat goed voor je is.

En dan zijn we nu bij die Vage Klachten door Nijeboer genen. Ok ik geef hier bijna direct mijn moeder de schuld voor al mijn gezondheidsproblemen. Gelukkig heb ik daardoor altijd iemand die ik kan bellen en waarvan ik zeker weet dat ze mij begrijpt. We steunen elkaar denk ik. Ik heb die vage klachten al jaren, af en aan. Van chronische pijn in mijn linkerschouder en nek waar ze niks voor kunnen vinden, naar zo wazig zijn in je hoofd dat het lijkt alsof je wegvaagd en vanalles wat daar tussen zit.  
Een maand geleden begon het met iets dat leek op blaasontsteking. Nadat het na twee weken niet over was, toch even bij de huisarts laten checken. Ja er waren wat schimmelbacterien te zien, dus hierbij een antibiotica. Had ik dat maar nooit gedaan! Het hielp helemaal niks en een week later zat ik met nog veel meer vage klachten en spruw op mijn tong! Met alle kennis van de afgelopen jaren ben ik gaan googlen naar Candida. De veroorzaker van zowel blaasontsteking als spruw. Kijkend naar alle symptomen die daarbij kunnen komen, heb ik de zelfdiagnose voor Candida Overschot gemaakt.

Nu zit ik op het Candida Dieet en ben ik al meer dan een week geheel suikervrij aan het eten (ook geen fruit dus). Lastig maar niet onhaalbaar. Als er een kans bestaat dat die vage klachten nooit meer terug komen dan vind ik het de moeite waard! En misschien hebben die Nijeboer genen er dan wel niks mee te maken :)

Herkent iemand dit proces? Heeft iemand nog tips voor een Candida vrij leven?

Het is weer zover, wie gaat er mee naar Disney?!

Disney is een traditie begonnen om elk jaar een 24 uur feestje te geven. Magic Kingdom in Florida en Disneyland California gaan dan om 6 uur open en om 5:59 weer dicht. Het is leuk om de volgende dag de verslagen te lezen van mensen die de hele 24 uur in het park zijn geweest. Het lijkt mij geweldig om te kunnen zeggen dat ik om 3 uur 's nachts in Thunder Mountain ben geweest. Helaas woon ik in Amsterdam en is het een beetje duur om langs te gaan. Had Disneyland Parijs dit maar...

Gelukkig hebben ze nog een andere traditie, namelijk het aanzetten van een webcam. Deze blijft de hele 24 uur aan staan en een leuke toevoeging dit jaar, er zit geluid bij!

Nieuwste disneystore aanwinst, thanks sis!!

Dus wie gaat er mee! Mensen kijken, shows kijken, parades kijken, kijken kijken kijken. Helaas gaan attracties maar toch is het leuk!

Kijk vooral even om 18 of 21 uur en om 7 uur morgenochtend naar de Disney World cam!

Disneyland: http://www.disneylandevent.com/24hrevent/  (deze heeft meerdere cams)

Disney World: http://disneyparks.disney.go.com/blog/watch-coolest-summer-ever-live-stream-main-street-u-s-a-at-magic-kingdom-park/

De bruilofttaart

Het leukste aan een taart maken voor een bruiloft waar je bij bent, is de vele complimentjes. Het was ook bijzonder goed gelukt 😊

De taart zegt All we need is love And a little cake!

De bovenste laag slaat op de trouwringen, het is het gebergte waar het nu echtpaar op uitkijkt vanuit hun skivakantie appartement in Oostenrijk. Tevens waar het huwelijksaanzoek is gedaan 😊

Nu door naar de volgende, een schotse verjaardagstaart. Die wordt ook leuk, met een stone circle oa. En voor zondag nog een taart voor mijn verjaardagsfeestje maar dat wordt een simpele icebox cake. 

Fijn weekend allemaal!

Dag Sam

Negen jaar geleden stonden we in de woonkamer van een konijnenfokker. Kasten vol met konijnen en meerdere nesten bij elkaar, het zag er niet uit eigenlijk. Al je flapoor broertjes en zusjes waren al vergeven maar jij was er nog. Een klein lichtbruin konijntje met vliegoortjes, niet omhoog, niet omlaag. Je gaf Wouter een likje en die was verkocht en jij ook. We namen je mee op de arm want we hadden nog helemaal geen spullen. Alles prima, totdat we de deur uit gingen. Je had het door en wilde helemaal niet. Je was een konijntje met pit en we noemden je Sam.

We hebben gekke dingen met je gedaan.
 Je ging mee in de trein in de mouw van Wouter's jas. Je lag los op de achterbank terwijl we je mee namen het hele land door. Van mijn studentenkamer naar die van Wouter en weer terug. Van ouders naar schoonouders naar gekke plekken als het strand of het park.

 

Je had altijd je knuffel Harry mee.

En was ontzettend vriendelijk naar iedereen die de moeite deed je aan te spreken op een manier die je verstond.

Je hebt heel wat hokken gehad en deze staan nu nog verspreid over het land bij ouders en schoonouders.

Lekker in het zand bij de schoonouders

Bij mijn ouders

Op ons balkon

Je had ook heel wat zooi in huis waar je nooit veel aandacht aan besteedde en dat nooit lang mee ging.

Het leven ging door en er kwamen kinderen. We dachten dat je speelkameraadjes zou vinden maar eigenlijk vond je het maar niks. Teveel lawaai op je oude dag. Je viel wat op de achtergrond zoals dat gaat met huisdieren. Gelukkig liep je los dus je kon ons altijd opzoeken en er was bijna altijd wel iemand thuis.

Je bent deel van de familie geweest en zal het in ons hart ook blijven.

We hadden gehoopt dat je nog jaren mee zou gaan, en het kwam hard aan toen je met carnaval was ingestort. Ik had altijd verwacht dat je een oud langzaam grijs konijn zou worden maar dat ben je nooit geweest. Tot het eind was je actief en vrolijk waardoor we je soms vergaten te behandelen als de bejaarde nijn die je was. We hadden je graag een tuin gegeven en dachten dat je nog wel een ander huis zou zien. Het is maar beter zo, ik denk niet dat jij dat nog leuk had gevonden.

We hebben je wel meermaals meegenomen naar het strand. Dat vond je leuk ook al moesten we voor de schemer weg want dan kreeg je instinct override en was je niet te houden.

Er was dan ook geen betere plek om je te begraven en dat hebben we gister gedaan. Met z'n allen. Lotte heeft je nog een tekening gemaakt van het strand met de zee en een zeilboot, die hebben we bij je gelegd. Harry hebben we bewaard, dat vonden we niet zo milieuvriendelijk.

Een betere plek hadden we niet kunnen vinden

Het ging uiteindelijk toch onverwachts. Je bent dood gegaan in onze armen en gelukkig ging het snel en leek je geen pijn te hebben maar toch had ik je liever nog even een keer geknuffeld zoals ik altijd deed.

Ik had nooit verwacht je zo intens te missen. In huis zijn is verschrikkelijk.

Typisch

We hadden ons geen betere nijn kunnen wensen, je was een lieverd en het zal nog even duren voordat ik je niet meer hoor in huis en weer vrolijk de keuken in kan lopen.

De laatste foto

We zullen je nooit vergeten.

Dag Sam.
21-2-2006 -- 24-3-2015

Pijnlijke Koeienziekte waar je wel aan moet krabben!

Iedereen heeft vast gehoord van mond en klauwzeer. Een ziekte die koeien kunnen krijgen. Wist je ook dat er een menselijke variant is, genaamd hand voet mond ziekte? Het is een echte kinderziekte en dat ik het heb in giga mate is complete pech volgens de dokter. Het is trouwens echt verschrikkelijk! (En gelukkig onschuldig)

M'n handpalmen zien er alweer veel beter uit  :)

Op moment heb ik maar weinig gevoel in m'n vingertoppen en dit is de minst erge klacht tot nu toe. In chronologische volgorde: eerst had ik een dag koorts met griep verschijnselen. Met twee kids in huis en niemand om te helpen! Die nacht kreeg ik ontzettend jeukend en pijnlijke uitslag op m'n handpalmen. Een bizarre combi trouwens. De avond erop zat het ook op m'n voetzolen. De volgende ochtend kon ik de kinderen bijna niet meer aankleden van de pijn en lopen was alsof er honderden naaldjes in m'n voeten prikten. Daarnaast zat het nu ook op m'n neus, in m'n neus en in m'n mondhoeken! De arts twijfelde geen seconde over de diagnose en zei kwestie van uitzieken. Niks aan te doen. Hier heb deze nutteloze vaseline crème tegen de jeuk (meer krijg je niet als je borstvoeding geeft). Ik ben naar mijn lieve lieve ouders gevlucht die gelukkig altijd bereidt zijn te helpen. Een beetje hulp met de kids was al zo fijn en 's avonds kreeg ik een ijsbadje om de jeuk op m'n voeten te verzachten. Help me herinneren een extra lief gebaar te doen naar mijn mama op Moederdag!

De ziekte lijkt aan de beterende hand ook al heb ik nog wel de angst dat m'n nagels eraf gaan vallen, schijnbaar kan het nog erger. De jeuk is in ieder geval bijna weg en het doet lang niet meer zo zeer. Nu nog die rare vlekken weg en ik zou ook wel graag het gevoel in m'n vingertoppen terug krijgen... En dan te bedenken dat de meeste mensen helemaal geen verschijnselen krijgt, tsss.

Happy monday :)

Als het erop aankomt

Alweer een maand geleden dat ik een bericht heb geplaatst! Ik heb het gevoel dat ik werkelijk nergens aan toe kom. Mijn huis is niet opgeruimd, mijn vaat is niet helemaal gedaan, de schone kleren liggen in een hoop op de stoel waar ik nu op zit en de vieze beginnen zich alweer op te stapelen.

Die blauwe gloed is van mijn laptop, de gepropte was komt door mijn billen...

Heel veel thuisblijfmama's herkennen vast het gevoel dat alles maar half gedaan is aan het einde van de dag. Om dan maar niet te spreken over werkende mama's, hoe die ooit hun huishouden doen is mij echt een raadsel. Misschien dat manlief dan iets meer helpt, dat zou natuurlijk kunnen (niet dat de mijne niks doet, maar het is natuurlijk niet 50/50 verdeeld).

En ik heb al een groot deel opgeruimd daarnet.

Binnenkort komt er waarschijnlijk wel wat meer tijd vrij in de vorm van mijn oudste die naar de peuterschool gaat. Het is helaas begonnen, dat langzame proces waarbij ze steeds minder tijd met mij spendeert. Gek idee dat ze over minder dan een week, na 2,5 jaar, opeens niet meer elke dag de hele dag in mijn buurt is (die momenten dat ze met haar papa weg is, of uit logeren even buiten beschouwing gelaten). Ik weet dat het goed is, voor haar en voor mij, maar toch zie ik er, nu het erop aankomt, een beetje tegenop. Hoe die werkende mama's dat al na 3 maanden moeten doen, is mij ook hierbij een raadsel. Ik kan mij echt niet voorstellen dat de jongste, die 2 dagen geleden 3 maanden is geworden, nu naar de creche zou gaan. Ik heb het idee dat we nog maar net begonnen zijn, dat het ritme er nog in moet komen en dat ze net een beetje zelf contact gaat maken en dingetjes gaat doen. Om haar dan 4 dagen in de week af te geven, lijkt me helemaal niks. Gelukkig was mijn hubby het daarmee eens, en hoe graag hij mij om verschillende redenen ziet werken, wilde ook hij wachten totdat Stella 6 maanden is voordat ik het thuisblijfmoederschap vaarwel zeg.

Ons oude mannetje, alweer 9!

Drie weekjes geleden werd de zorg voor kleine zoogdiertjes trouwens nog wat groter. Terwijl hubby in Brabant was voor carnaval werd ons konijntje ernstig ziek. Ik krijg nog een brok in mijn keel als ik eraan denk. We gingen met z'n allen naar Roosendaal voor de carnavals optocht maar dat feest moet je echt van jongs af aan mee krijgen om te apprecieren, of in ieder geval niet verschrikkelijk vulgair te vinden. Daarom gingen ik en de meisjes na de optocht de grote rivieren weer over. We zouden de volgende week voor kindercarnaval terug komen dus ons konijntje bleef ook in Brabant. Daar kon hij mooi in de tuin spelen, helaas werd hem dat ook bijna fataal. Compleet slap en ontzettend benauwd werd hij naar de dichtbijzijnde eerste hulp dierendokter gebracht (natuurlijk op zondag, dit soort dingen gebeuren ons nooit op reguliere zorgtijden). Daar bleek dat hij in korte tijd een kwart van zijn lichaamsgewicht was verloren en dat er vocht achter of in zijn longen zat. Hij kreeg antibiotica, pijnstilling en dwangvoer. Ook voor thuis, maar een beetje maar, als hij het haalde, konden we meer komen ophalen.
En daar zat ik dan, in Drenthe Overijssel (oeps, sorry Opa, zullen we het nog maar even houden op ZwangerschapsIQ... genant) want we waren een dagje naar mijn opa en oma. Het enige waar ik aan kon denken was dat ik hem twee dagen ervoor nog naar de dierenarts had gebracht waar ik had gevraagd over zijn gewicht (wat ze niet nodig vonden om te checken) en over zijn moeilijke ademhaling (zijn longen klonken schoon... jaja). Maar veel meer nog moest ik denken aan dat hij zou overlijden zonder dat ik hem had gezien en afscheid kon nemen.
Gelukkig haalde hij boven verwachting zijn negende verjaardag een week later, en met genoeg antibiotica, pijnstilling, dwangvoer en vers voer, is hij er weer bovenop gekomen. Waarom hij gestopt was zijn konijnenbrokjes te eten weten we niet, waarom hij ze ook tijden niet meer wilde eten weten we ook niet, maar sinds een dag of twee eet hij ze weer en komt hij weer langzaam aan. Gelukkig want ook al vind ik hem soms vervelend en meer werk dan lol, hij is ons eerste "kindje" en wanneer het erop aankomt, zal ik hem toch wel erg missen.

Tijd reizen is mogelijk

Tijd reizen is mogelijk. Het bewijs zit op mijn stoeltje in de trein 35 lagen mascara op te doen. Ze is rechtstreeks uit de jaren 80 gekomen. Een niet zo mooi geblondeerd permanentje, een te grote gewitwaste spijkerjas, lelijke make-up. Ben je even oud als ik (30) of ouder dan ken je t wel.

Ik ben op weg naar de gezondheidsbeurs in Utrecht in zo'n mens met bagage onvriendelijke dubbeldekker.

Gezondheidsbeurs komt met gezonde voeding, heeel lekker!

Met kinderwagen kan je nergens heen dus het stukje voor rolstoelers is dan de beste optie. Helaas nam de tijdreizigster net m'n plekje in. Later bleek dat ze daar ging zitten om nog even haar badkamer ritueel af te maken door heerlijk in stijl veel te veel parfum op te sprayen. Gatsie, ik houd al niet van artificiele geur laat staan grote hoeveelheden goedkope reukwater.

Gelukkig was er tegenover de tijdreizigster nog wel een plekje vrij. Helaas terwijl ik stond te wachten opdat de trein vertrok omdat ik het gangpad ging blokkeren met m'n wagen, ging er een zakenman opzitten. Die was net even iets te gezet om comfortabel naast iemand te zitten. Hij heeft zichtbaar eigenlijk twee klapstoeltje nodig om beide buttcheeks te kunnen dragen. 

Gelukkig ging tijdreizigster er bij het volgende station uit. Maar net toen ik m'n wagentje netjes in de hoek wilde neerzetten, schoot buttcheeks naar de overkant en moest ik Stella nog in het gangpad naast de wc parkeren. 

En dan vraagt ns en overheid zich af waarom zo weinig mensen met de trein gaan... 

Daar is ze dan!

Gisterochtend, 8 december, is onze prachtige meid Stella geboren! Het gaat geweldig en we genieten enorm! Nog even onze nieuwe draai vinden en dan kan ik in het nieuwe jaar weer aan de bak ;)

Het is zover

Het is zover. De negen maanden zijn voorbij, de 40 weken zijn verstreken, de uitgerekende datum is geweest. Er is alleen nog 1 probleempje,

Genieten, bezig blijven en een klein kadootje voor jullie

De zwangerschapsyoga is voorbij en donderdag begon alweer de 38ste week van zwangerschap! Met de weet dat dit (waarschijnlijk) de laatste zwangerschap is, probeer ik extra te genieten van deze laatste weekjes (dagen?!? we zullen het zien). Het huis is opgeruimd zover als dat gaat met een twee jarige, en het ledikant is weer in gereedheid gebracht voor een baby. Vorige zondag werd het prachtige peuterbed langs gebracht door mijn ouders. We voelen ons ontzettend rijk met twee mooie en functionele kinderbedden gemaakt door mijn eigen vader!

Hoe mooi is dit bed!!

Het ledikant doet nu ook weer dienst als een commode en Lotte's bed is een klein hoogslapertje waardoor ze nu een speelhoekje heeft onder haar bed.

Pompoenkoffiemelk recept met pompoentaartkruiden recept

De herfst is er! Normaal gesproken had ik nog heel lang kunnen genieten van het warme weer maar nu ik 33 weken zwanger ben, ben ik er wel klaar mee. Het is toch makkelijker om op te warmen dan af te koelen vooral als je het al zo warm hebt met al dat extra bloed. Tijd voor pompoendrankjes en hapjes! Vandaag alvast een recept voor pompoenkoffiemelk! Heerlijk voor in de koffie, en voor het maken van latte's maar ook als smaak voor in Chai thee of warme chocolademelk (liefst met slagroom natuurlijk ;)

Bouwvakkertje in opleiding

Vorige week kwam er een hoop zand op een parkeerplaats in de straat. De volgende dag begon een hoop herrie en 3 bouwvakkers. Eigenlijk bouwvakkertjes, schattig zo jong. De bakstenen werden van de stoep verwijderd en daarmee bedoel ik eigenlijk dat de stoep werd verwijderd. Het was aan het begin van de straat dus we konden het niet zo goed zien maar het was vast voor kabels trekken oid. 

Toen de stoep er weer lag, gingen ze verder naar een stukje ernaast. Weer alle stenen eruit maar er leek toch niks in te gaan. Er lagen geen kabels, er werd geen zand bijgestort, eigenlijk gebeurde er niks. Later was ook dat stuk weer netjes aangelegd en waren ze alweer alle stenen ernaast eruit aan het halen. Toen ben ik echt aandachtig gaan kijken. Ze konden toch niet niks doen? Deze besteedde belastingcentjes waren toch wel ergens goed voor?! 

Ik heb gezien hoe ze alle stenen bij ons tegenover eruit haalden. Het mini bulldozertje heeft ze opgepakt en verplaatst naar de andere kant. Daar begonnen de jongetjes ze dan weer neer te leggen. Dat was het. Geen ander patroon erin, geen andere stenen, gewoon niks. Eerst eruit, dan er weer in. Ik denk dat ze ze hebben omgedraaid ofzo. Af en toe kwam er iemand zijn huis uit en struikelde dan zo een zandbak in. Soms kwam er iemand thuis die zich afvroeg hoe hij de deur weer in moest zonder het strakgestreken zand te vervuilen met voetafdrukken. Maar even later waren ze die huizen dan alweer voorbij. Hopelijk gaan ze deze ongein niet ook aan onze kant van de straat beginnen. Hier wil ik niet voor wakker gemaakt worden elke ochtend. Misschien waren er niet genoeg stage plekken te vinden voor de bouwvakkertjes in opleiding?

Zo dom als een zwangere

Zwangere moeten met een Warning lable komen. Niet voor anderen maar voor zichzelf. Om elke keer als je in de spiegel kijkt te kunnen lezen 'ik ben dom'. 

Bedenken wat ik mee moest nemen op vakantie was lastig, de supermarkt in zonder lijstje onmogelijk en kom je met een zielig verhaal aan mijn deur, dan ben je binnen een paar minuten 5€ rijker. Zo niet grappig.

Er werd aangebeld door de overbuurman. Hij had zich buitengesloten en moest naar z'n werk, of ik een anonieme chipkaart had... Nee. Tot dusver ging het ok, daarna niet meer.

Of ik hem geld kon lenen. De goede reactie was geweest, ik heb ook geen geld maar neee. Ik zei 'om hoeveel geld gaat dat dan?' Het antwoord was €4,70. Ach zei ik, ik kom wel even naar beneden. (Stom! Om meerdere redenen eigenlijk) 

Eenmaal beneden twijfelde ik een beetje want ik kende de man niet. Hij stelde zich netjes voor en mijn langzame hersens kwamen niet verder dan vragen hoe die aan z'n fiets kwam als hij geen sleutels had. Ja die stond altijd boven dus die had hij wel mee genomen. Logisch zeiden mijn langzame hersennen. Het geld kwam hij vanavond terug brengen met bloemen. Ik zei nog 'nee dat hoeft niet hoor, alleen het geld' terwijl mijn briefje van vijf zonder aarzeling van hand verwisselde. Doei!

Drie trappen omhoog en mijn langzame hersens waren bij. Ik kon m'n kop wil tegen de muur bonken van ergenis. Waarom had ik niet gevraagd waar hij woonde, of ik iets anders kon betekenen in plaats van geld, hoe die eigenlijk zijn fiets ging stallen zonder slot?? Tuurlijk was het geen overbuurman. Het enige bosje bloemen op tafel komt als ik 'm zelf bij de bloemist haal. Maar ja... Dat bosje is dan wel 5€ duurder dan op het kaartje staat. 

Zo dom!! En ik ken zoveel mensen met zo'n zelfde verhaal dat ik nooit verwacht had hier nog in te kunnen trappen. 

Eigenlijk word ik te lief (naief?) als ik zwanger ben. Je kan me alles wijsmaken maar wat had ik graag gewild dat dat bosje bloemen op m'n tafel staat. Gewoon om een beetje vertrouwen te kunnen hebben in mijn mede-Amsterdammers. Maar mijn tafeltje ligt alleen onder de kleurpotloden, naamboekje, zooi waar geen plek voor is. Ach, zoals mijn moeder al zei, misschien niet helemaal op de juiste manier gegeven maar wie weet heeft hij er iets nuttigs mee kunnen doen want hoe erg heb je het nodig om aan te bellen met wat achteraf een tamelijk slap verhaal was, voor zo'n klein bedrag als 5€. Succes ermee meneer maar de volgende keer smijt ik gewoon mijn intercom erop ;)

De niet te vinden hemel

Mijn Tante wees mij erop dat het toch wel erg lang geleden was dat ik voor het laatst heb geblogt. Een goed moment dus om de vakantie tot ziens te wensen en weer enthousiast (en misschien een beetje langzaam) van start te gaan.
Ik moet nog een beetje bijkomen van alle drukte van de laatste twee weken. De nestdrang kwam full force opzetten en met een 36 m2 appartement met maar 1,5 slaapkamer is dat toch stressvoller dan ik had gewenst. Ik roep al 2 jaar dat ik het gevoel heb in een garderobekast te slapen en nu moet daar ook nog een babybed bij in! Na heel, heeel, heeeeeel veel nadenken kwam mijn moeder langs en veranderde in een middag (in overleg) de indeling en uiterlijk van de kamer. Er ging een kast uit, de gordijnen veranderde van blauw naar wit, alles werd schoongemaakt, en veel spullen werden meegenomen en/of weggegooid. Aan het einde van de dag vroeg ik mij ernstig af waarom we dit niet jaren eerder hadden gedaan! Een paar dagen later zijn we naar de ikea geweest en heb ik een sprei voor over het bed en opbergdozen gekocht. Alles in wit of blauw. En relaxt dat het nu is! Ik had nooit gedacht in dit huis nog eens een slaapkamer te krijgen waar ik ontspannen in zou kunnen zijn, dus jeeeeee!

Ondertussen dacht ik nog na over de hemel voor het babybed. Ik wil de hemel in de lengte van het bed hebben hangen, dus niet aan het hoofdeinde, en degene die ik voor Lotte had gemaakt, is daarvoor veel te kort. Daarnaast moest het meer tocht tegen houden en passen binnen mijn nieuwe stijl voor onze slaapkamer namelijk Long Island. (Althans zo heet het in het Nederlands. Na een tijdje gegooglen kwam ik erachter dat het eigenlijk Hampton style heet. Waarom heet het hier dan Long Island??)
Van het stoffenspektakel waar mama en ik een paar maanden geleden waren geweest, kenden we nog een leuke stoffenwinkel in Wierden. Een stukje rijden maar we zijn gelijk even langs mijn opa en oma geweest. In de winkel kon ik maar niet bedenken wat ik wilde. Het was gewoon allemaal net niet het vage idee in mijn hoofd. Eerst maar even lunchen...
Mama kende ook nog een andere stoffenwinkel in de buurt. Daar hadden ze hele leuke kinderstoffen maar ik wilde iets met sterren, maar niet alleen sterren ook iets van poppetjes en natuurlijk blauw/wit maar niet te druk... Verbazingwekkend genoeg hadden ze die stof niet.

Een paar dagen later zijn we naar een winkeltje in Breukelen gegaan. De mevrouw had heel veel goede ideeën en kwam met allerhande oerlelijke, niet babyhemelachtige stoffen aanzetten. Maar ze bracht ons op het idee om een band langs witte stof te maken. Dan bleef het rustig, goedkoop want ik had al witte gordijnen, en de band kon wat drukker zijn. Eenmaal weer thuis gegoogled maar ze verkochten de rustige blauw/witte, sterren, poppetjes stof gewoon nergens.
Toen bedacht ik dat we misschien toch naar Putten moesten gaan. Daar kwam Lottes hemelstof ook vandaan. Mijn moeder trok de grens en zei Ja daaaag ik ga niet het hele land doorreizen! Hmmm zit wat in. Dus na overleg met Wouter wordt het.....

Ahum....

De hemel die we al hadden, als strook op de gordijnen 😳

De slaapkamer is dus af. Nu Wouter nog overtuigen om het opgeruimd te houden. Op Lottes verjaardagsfeestje bleek er de hele dag deo van hem op de schouw te hebben gestaan, grrrrr.

Namen zoeken in Duitsland

Volgend jaar moeten we vliegen, Europa is al bijna afgevinkt

Ik wacht al 3 dagen om op vakantie te gaan. Dat heb je met een zelfstandige... nog even een dagje werken. Gelukkig is het bijna herfst buiten dus is het niet zo erg om nog even te wachten. Om nou de eerste dag van 3 weken al met vochtige spullen in de tent te zitten.
Ik ben er wel aan toe. Even weg van de drukte en 24 uur per dag hulp met mijn super energievolle peuter. Het lijkt wel alsof hoe minder energie ik heb, hoe meer zij heeft. Of zou het andersom zijn?

De baby in de maak is ook steeds actiever aan het worden. Grappig om weer dat gezellige getrappel in mijn buik te voelen. De half way point is net voorbij en de 20 weken echo is ook al geweest. Ik hou elke keer toch even de adem in voordat het eerste beeld op het scherm verschijnt. Die blaas ik uit bij de woorden, prachtige hart activiteit. Heh gelukkig, er zit er toch echt eentje in. De baby zag er heel gezellig uit zover als je dat kunt zien op zo'n zwart wit echo beeld. En we weten wat het wordt dit keer! Dat heeft trouwens weinig indruk gemaakt. De echo mevrouw was er best terughoudend in, zodanig dat we het gevoel hebben dat het nog alle kanten op kan. Dus gewoon Baby, en geen Hij of Zij. Nu nog namen, ons doel van de vakantie....

Tot over een maandje iedereen!

Een avond met Vincent

Vandaag om 19 uur heb ik een afspraak bij mijn opticien Vincent. Hij verzekerde mij dat hij elke vrijdag open was tot 20 uur en dat het niet afhing van sport. Mijn wazige blik moet hij door de telefoon hebben gezien want hij voegde toe er is voetbal morgen. Ooooo, ja dan ben je bij mij echt verkeerd. Geen idee. Vincent ook niet en eindigde het gesprek met 'gezellig! Tot morgen!' Waarschijnlijk omdat hij verwacht had de hele avond alleen te zitten tussen de brillen. Hij had er nog bij gezegd dat hij altijd aannam de enige te zijn die geen voetbal keek. (Alsof, als ik voetbal keek, ik liever bij de opticien zou willen zitten... Smart.)

Ok ik bedacht me net dat ik helemaal niet weet hoe laat die wedstrijd is.... Even opzoeken.

Bijschrift toevoegen

Oeps opeens heeft Vincent's opmerking een andere lading gekregen. Mocht je ook nul interesse hebben in voetbal, of niet genoeg om te weten hoe laat die wedstrijd is: het is om 21 uur. De grap is dan natuurlijk dat hij niet vroeg dicht gaat voor sport maar altijd vroeg dicht gaat. Opeens vind ik hem niet een beetje dom maar mezelf gezien die grap nu veel logischer is. 

Ik verwijt het aan zwangerschapsIQ.... Of desinteresse.